It seems like a flower, 2013
05/01/2015
I wish your wish, 2013
07/01/2015
Show all

Thank You (ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ) , 2012

Biennale of Thessaloniki, 2013

Making of

Installation

Drawings

Ashes 5 x 6 m.

The theoretical starting point of this artwork is a research into the world of faith, thanksgiving and offering. Through allusions to the icons of votive offerings and the manual nature of the art-making process, a dialogue is established with non-physical votive offerings and the forms of intellectual exercise that require discipline, concentration and persistence, despite the ephemeral and intangible nature of such practices.

The material employed was the ash from the incineration of 1.2 tons of wood. The process of collecting and processing the material is of a ritualistic nature and references all kinds of arduous processes that require personal toil. The ash is sieved, ground and mixed to produce different tonalities. At the end of the exhibition the artist sweeps up the work and collects it in glass jars. The work finishes when the last jar is sealed, and it opens again when it is to be used for the next one.

The Greek word for thanksgiving — efcharisto [which is where Eucharist comes from]—means “to acknowledge and return a favour”. The act of thanksgiving promotes the establishment of a semantic field involving memory, gratitude and thought. Heidegger points out that any act of thanksgiving belongs in the realm of thought, since gratitude is mainly addressed to the ultimate gift which is the essence of our Being, hence to thinking and reflection.

In this artwork ash was chosen exactly for its ephemeral nature and its ability to be reborn through burning. Incineration symbolizes death and ash stands for the ephemeral, the transience of human life, the instinct of death and above all the fear before the “threat of going back to inorganic matter”.

Once the concept of ash becomes a rhetorical allusion to something that loses its shape through incineration, and hence to the loss of the support or the body whose memory is preserved by the ash, at that very moment ash ceases to be a concrete concept. It becomes a rhetorical scheme that takes the place of anything which disappears without leaving an identifiable trace. Ash is the shape of a thing of which nothing remains: not even ash itself, in a way.

Greek Text

Thank You (ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ) 2012

Το παρόν εικαστικό έργο έχει ως θεωρητική αφετηρία την έρευνα μέσα στον κόσμο της πίστης, της ευχαριστίας και της προσφοράς. Με αναφορές στις εικόνες των ταμάτων και μέσω του χειρονακτικού χαρακτήρα της διαδικασίας δημιουργίας του έργου, ανοίγεται ένας διάλογος με τα μη υλικά τάματα και με τις μορφές πνευματικής άσκησης που απαιτούν πειθαρχία, αυτοσυγκέντρωση, επιμονή, παρά τον εφήμερο και άυλο χαρακτήρα αυτών των πρακτικών.

Tο υλικό που χρησιμοποιήθηκε είναι στάχτη που συλλέχθηκε μετά από καύση 1,2 τόνων ξύλων. Η διαδικασία συλλογής και επεξεργασίας του υλικού, έχει ένα τελετουργικό χαρακτήρα με αναφορά σε κάθε επίπονη διαδικασία που απαιτεί προσωπικό κόπο. Η στάχτη κοσκινίζεται, αλέθεται κι αναμειγνύεται προκειμένου να δημιουργηθούν διαφορετικές τονικότητες στάχτης. Στο τέλος της έκθεσης του έργου η καλλιτέχνιδα σκουπίζει το έργο και το συλλέγει σε γυάλινα βάζα. Το έργο τελειώνει όταν κλείσει και το τελευταίο βάζο και ξανανοίγει για να επαναχρησιμοποιηθεί σε επόμενο.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Ευ + χάρις = Αναγνωρίζω την οφειλόμενη χάρη και την ανταποδίδω.

Μέσω της πράξης της ευχαριστίας προσφέρεται η συγκρότηση ενός σημασιολογικού πεδίου ανάμεσα στη μνήμη, στην ευγνωμοσύνη και στη σκέψη. Ο Heidegger επισημαίνει πως οποιαδήποτε εκδήλωση ευχαριστίας ανήκει στον τομέα της σκέψης, αφού η ευγνωμοσύνη απευθύνεται κυρίως στην ύψιστη δωρεά, που είναι η ουσία του Είναι μας, άρα στον στοχασμό και στη σκέψη.

Στο εικαστικό έργο η στάχτη ως υλικό επιλέχθηκε ακριβώς για τον εφήμερο χαρακτήρα της και για την δυνατότητά της να αναγεννιέται και να αναδημιουργείται μέσα από την καύση. Η καύση συμβολικά αντιπροσωπεύει το θάνατο και η στάχτη το εφήμερο, την παροδικότητα της ανθρώπινης ζωής, το ένστικτο του θανάτου και κυρίως το φόβο και «την απειλή για επιστροφή στην ανόργανη ύλη».

Από τη στιγμή που η έννοια της στάχτης γίνεται το ρητορικό σχήμα για καθετί που χάνει ακριβώς το σχήμα του μέσα στην αποτέφρωση και συνεπώς μέσα σε μια ορισμένη εξαφάνιση του υποστηρίγματος ή του σώματος των οποίων η μνήμη διατηρείται από τη στάχτη, αυτήν ακριβώς τη στιγμή η στάχτη παύει να είναι μια καθορισμένη έννοια. Είναι ένας ρητορικός τρόπος που έρχεται στη θέση κάθε πράγματος το οποίο εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει ίχνος που δύναται να ταυτοποιηθεί. Η στάχτη είναι το σχήμα εκείνου του πράγματος από το οποίο δεν απομένει κατά κάποιο τρόπο ούτε η ίδια. Δεν απομένει τίποτε.