Planning a garden, 2014
It seems like a flower, 2013

Ashes, 2.00 m (diameter)

One more Garden, One more Circle is an ephemeral installation which is made entirely of ash and talks about the fragility of an impossibility.

It is a round garden—a circle comprising some 800 flowers from 70 different species; always at risk from our care, as silent as it is desperately unable to remain alive.

Throughout its history, the garden has been a place of reception, contemplation, and gathering, which was associated with the concept of Paradise. At the same time, however, it was a model for demonstrating power and authority, both economical and political, and thus, a system containing all the sensibilities as well as the conditions of imbalance that sustain it.

It is a garden that almost refuses to share the joy of its existence. A garden of silence that resists the multiple pleasures and experiences afforded by ordinary gardens, precisely because it repudiates fragrance, the dominant role of smell as well as that of colour and sound.

Among other things, One more Garden, One more Circle poses the question: Can flowers be born out of the burning of wood? Is it possible for loss not to entail the inevitable? Can the ultimate state of matter lead to a rebirth?

One more Garden, One more Circle presents a locus—the locus of a distance, a divergence, an intersection between tangible and intangible, copy and reality, eternal and perishable. This garden could not be anything other than a circle: everything it examines has no beginning, middle or end; it is a situation that flows, revolves, one which you move around or lose yourself in. The circular motion that viewers are called upon to follow around the work ensures that things remain the same through repetition and their constant return. It constitutes the most immediate and most perfect expression for what is, at the very peak of the hierarchy, total immobility.

At the end of the show the ash is swept up and placed in glass jars where it is kept. The work is only finished after that last jar has been sealed—temporarily, since the jars are reopened and the same ash is reused in the next installation. Thus this work incorporates all previous installations of ash and in this way preserves the memories and the experiences from every form it takes when it is presented.

Greek Texts

Το έργο One more Garden, One more Circle είναι μια εφήμερη εγκατάσταση φτιαγμένη εξ ολοκλήρου από στάχτη που μιλάει για την ευθραυστότητα μιας αδυνατότητας. Ένας στρογγυλός κήπος - ένας κύκλος που περιλαμβάνει περίπου 800 λουλούδια στάχτης, 70 διαφορετικά είδη, που ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν από την φροντίδα μας, τόσο σιωπηλά όσο κι απεγνωσμένα ανήμπορα να διατηρηθούν στη ζωή.

Ο κήπος από τα βάθη της ιστορίας του ήταν ένας τόπος υποδοχής, περισυλλογής, συνεύρεσης, που συνδεόταν με την έννοια του Παραδείσου. Ταυτόχρονα όμως ήταν κι ένα μοντέλο επίδειξης δύναμης κι εξουσίας, οικονομικής και πολιτικής, άρα και ένα σύστημα που περιέχει όλες τις ευαισθησίες αλλά και τις συνθήκες ανισορροπίας που το συντηρούν.

Είναι ένας κήπος που σχεδόν αρνείται να μοιραστεί τη χαρά της ύπαρξής του. Ένας κήπος σιωπής που αντιστέκεται στις ηδονικές, πολλαπλές αισθήσεις κι εμπειρίες που οι συνηθισμένοι κήποι χαρίζουν, ακριβώς γιατί αποποιείται την ευωδιά, τον κυρίαρχο ρόλο της όσφρησης, τα χρώματα και τους ήχους.

Το One more Garden, One more Circle, θέτει μεταξύ των άλλων και το ερώτημα : Μπορεί να γεννηθούν λουλούδια, μέσα απ’ την καύση των ξύλων ; Μπορεί η απώλεια να μην προϋποθέτει το ανέφικτο; Να υπάρξει μια αναγέννηση, μέσα από την τελική κατάληξη της ύλης ;

Στο One more Garden, Οne more Circle, παρουσιάζεται ένας τόπος. Ο τόπος μιας απόστασης, μιας απόκλισης, μιας τομής μεταξύ αισθητού και νοητού, μεταξύ αντιγράφου και πραγματικότητας, φθαρτού και αιωνίου. Αυτός ο κήπος δε θα μπορούσε να έχει άλλο σχήμα από κύκλο, όλα όσα διαπραγματεύεται, δεν έχουν αρχή, μέση, τέλος, είναι μια κατάσταση που γυρνάει, που ρέει, που κανείς γυρνά γύρω της και χάνεται μέσα της. Η κυκλική κίνηση που ο θεατής καλείται να κάνει γύρω από το έργο, εξασφαλίζει τη διατήρηση των ίδιων πραγμάτων μέσα από την επανάληψη και τη συνεχή επιστροφή τους. Αποτελεί την αμεσότερη και τελειότερη έκφραση εκείνου που είναι, στην άκρα κορυφή της ιεράρχησης, απόλυτη ακινησία.

Μετά το τέλος της έκθεσης το έργο σκουπίζεται και συλλέγεται σε γυάλινα βάζα, όπου και φυλάσσεται. Όταν κλείσει και το τελευταίο βάζο θεωρείται πως έχει τελειώσει το έργο- προσωρινά- αφού τα βάζα ξανανοίγουν και η ίδια ακριβώς στάχτη επαναχρησιμοποιείται στην επόμενη εγκατάσταση. Έτσι αυτό το έργο περιέχει μέσα του όλες τις προηγούμενες εγκαταστάσεις από στάχτη, το υλικό διατηρεί τις μνήμες και συλλέγει βιώματα απ’ την κάθε μορφή που παίρνει όταν παρουσιάζεται.